3/12/2009 - GDO'lu ERKEKLER

Herkese merhaba,

Uzun süredir kaleme almak istediğim, deneyimle sabitlediğim bir konu hakkında yazmak istiyorum sizlere.

Konumuz tabii ki ERKEKLER! Ama bu sefer ki mutasyona uğramış yeniçağ erkekleri yani;

GDO’ lu erkekler.

Nereden çıktı demeyin bu GDO lafı. Şu an ne kadar çok gündemde, değişime uğramış sebzeler bitkiler, bunları da bizler yediğimize göre bir bağlantı kurmak çok doğal oldu.

Efendim;  bilindiği üzere Türk toplumu ataerkil bir toplum olmakla nedense övünür. At -avrat -silah üçlemesinin kahramanı olan Osmanlı beylerimiz, onların asıp kesmeleri ve onlara boyun büken biz kadınlar, yüzyıllardır süregelen bir geleneğin temsilcileriyiz.

İçinde bulunduğumuz yüzyılla, değişen kişisel gelişim durumları bu duruma farklılık getirdi, bunu kabul edelim.

Kadın; her zaman evine, çocuğuna, kocasına, ailesine bağlı, seven yetiştiren bir obje olmaktan çıkıp; kişiselleşmeye, çalışmaya hem eve hem işe zaman ayırmaya başladığından beri, hormon seviyesi değişip erkeklerin rollerini üstlenmeye başladı.

Erkeklerde olan değişim ise bunun çok üstünde..Eskiden kızların yaptığı nazlar,kaprisler,sürpriz beklentileri,yalnızlık melodramları erkeklere geçti.

Şimdilerde erkeklerde boy boy poz verme, yalnız kalmalıyım beni anla tripleri, plan yapamama özrü mevcut.

Kızlar ise tatil planları yapıyor, erkeklerin hep yanında yer alıyor kendi kaprislerini unutup onları mutlu ediyor.

Tamam çağ değişiyor, nedense bir metro seksüelliktir gidiyor da bence bu biraz GDO’ luk vaka haline geldi. Erkekler mutasyona uğradı.

Bizden daha geç hazırlanıyorlar, bir yere giderken milyon tane sebep buluyorlar, sürpriz bekliyorlar…

Kadınlar kendi içlerinde erkeklerin kaprislerinden konuşur hale geldi,artık kadınlar daha çok aldatıyor ve çekip gidebiliyorlar..

Bu böyle devam ederse kişilik bunalım yaşanacak ve sanırım erkeklerin kaprisi hiç çekilmiyor: )

GDO’lu erkeklere hayır diyor ve sonumuzun hayır olmasını diliyorum: )

 a.kk

11/11/2009 - bir kadını ağlatmak...

Bir kadını ağlatmak çok zor değildir aslında. Kadınlar her şeye
ağlayabilir; bir filme, bir şarkıya, bir yazıya... En az erkekler
kadar yani! Ama bir kadını yürekten ağlatmak zordur. Eğer bir kadın
yürekten ağlıyorsa, ağlatan onun yüreğine ulaşmış demektir. Ama o yüreğin
değerini bilememiş olacak ki ağlatan, gözünü bile kırpmadan teker teker
batırır iğnelerini yüreğe!

İşte o zaman koca bir yumruk gelir oturur boğazına kadının.
Yutkunamaz, nefes alamaz; çünkü o koca yumruk canını çok acıtır.
Gözleri buğulanır kadının sonra. Ağlamayacağım, der içinden. Ama engel
olamaz işte.

Çünkü yüreğine ulaşmıştır birileri ve iğneler saplamaktadır.. Bu acıya
ne kadar karşı koyabilir ki bir kadın. İnce ince süzülür yaşlar gözünden;
önce birkaç damla, sonra bir yağmur seli... Ve kadın ağlar; hem de çok!

Sanmayın ki gidene ağlar kadın! Gidenin giderken koparttığı yerdir onu
ağlatan, orada bıraktığı yaradır. O yaranın hiç kapanmayacağını, kapansa
bile izinin kalacağını bilir kadın; o yüzden ağlar. Ama bilir misiniz,
ağlamak kadınları olgunlaştırır. Her damla, daha çok kadın yapar
kadınları. Her damla bir derstir çünkü. Bazen kadınlar ağladığında çoğu
insan, ağlama niye ağlıyorsun ki, değmez onun için derler.

Bilmediklerindendir böyle demeleri. Çünkü yürekleri acıyan kadınlar
ağlamazlarsa, ölürler. İçlerindeki zehirdir onları öldüren!

Ağlayarak o zehirden kurtulur kadınlar, o irini temizlerler
yaralarındaki! Çünkü bilirler, o irin temizlenmezse iltihaba dönüşür
yaraları.
Dönüşmemesi lazımdır oysa. O yüzden de bolca ağlarlar. Zaman geçer
sonra. Kadınlar kendilerine sarılmayı öğrenirler. Umarım öğrenirler, yoksa
ruhlar sapkın yollara çarpar kendini. Sapan ruhların doğru yolu bulması da
yeni acılar demektir. Bunu bilir kadınlar, o yüzden eninde sonunda
öğrenirler kendilerine sarılmayı...

Çok ağlayan kadınlar, bir çok şeyden vazgeçen kadınlardır aslında. Her
damla olgunlaştırır kadınları evet ama olgunlaştıkça o safça inandıkları
aşk gerçeği onların gözünde küçülür.. Küçüldükçe değerini yitirir ve işte
o zaman kendilerine sarılıp, yeni bir kadın yaratırlar kendilerinden.
Güçlü, yenilmez, mağrur ve aşka inanmayan...

İnsanlar soruyorlar çoğu zaman neden bu kadar çok bekar kadın var
diye; hepsi kariyer derdinde olan. Çünkü inançlarını yitirdi o kadınlar.

Zamanında yüreklerine o kadar çok iğne saplandı ki, o kadar çok
ağladılar ki! Artık kendilerinden başka bir doğru olmadığına inanıyorlar,
o yüzden kendilerine sarılıyorlar. Çünkü biliyorlar ki sarıldıkları
adamlar onları hak etmedi; hem de hiçbir zaman! Hep bir çıkarları oldu
sarıldıkları adamların. E o zaman niye sarılsınlar ki!

Niye sarılalım ki!
Etrafınızda yürekten ağlayan bir kadın varsa bilin ki olgunlaşıyordur.
Bilin ki, gerçekleri kabul etmeye başlamıştır. Bilin ki, artık aşkın
olmadığına inanmıştır. Bilin ki, sarılacak tek bir doğrusu kalmıştır.

O da kim, ne diye sormayın artık. Çok ağlayan kadınlar, eninde sonunda
kendilerine sarılırlar çünkü!

Yılmaz Erdoğan

2/11/2009 - bir ay doğar ilk akşamdan geceden

elimde tuttuğum senin elinmi
öptüğüm dudaklar senin mi...
beni kendine bu kadar yabancı kılan sen misin
bütün türküleri sana yakan bu yüreği ezip geçen senin tenin mi..


bir ay doğar ilk akşamdan geceden
şavkı vurur pencereden bacadan
dağlar kışımış yolcum üşümüş
nasıl edem ben...

uykusuzluk aldım dünkü geceden
uyan uyan yar sinene sar beni...


ve bunu yazan benim ellerim mi...
kör olsa ellerim
lal olsa gözlerim
tutmasa dillerim
ve ben yok olsam
bu saydıklarımın yok olduğu gibi....


a.kk

12/7/2009 - elveda deme bana...

Elimi tuttu sıcacıktı, hiç gitmesin istedim. Dudaklarım dudaklarında saatlerce kalsın ve ben kalbindeki tüm damarlarda kan olayım istedim...

Gözlerini gözlerime mühürlemek ve yosun tutmak istedim dizlerinde.

Her sabah uyandığımda nefesini yüzümde hissetmek, sevişirken sen olmak ve her şiire senin adınla başlamak istedim.
Evet, istedim ben yaşamanın ne olduğunu herkese senin yüzünden anlatmak kelime bulamayınca sana sarılıp ağlamak ve bir şarkı çıktığında parmaklarımızın iç içe geçmesini istedim.

Sahibi oldum hepsinin; senin, hayatın ve aşkın ve ben adı aşk olan her şeyin karşılığını sana yükledim.

Her mavi gözlerinin rengi, her sarı saçlarının gölgesi kaldı aklımda.
Ben huzursuzca dönerken yatağımda, anladım ki o gece sen yoksun yanımda  ve ben bir kâbusun ortasında sana koşarken buldum kendimi...

Bazen uyuduğun şehre yağmur olup geldim.

 Aralık pencereden baktım yüzüne ve esinti ile sevdim suratının her çizgisini...

Ezberledim gün ağarana kadar...

Anladım ki hiç gitmemelisin.

 Hep yanımda, başucumda kalmalısın ve ben sana can vermeliyim.

 Senin canınla ben olmalıyım.

 Ben senin, ben senle olmalıyım.

a.kk